ē CIE-INDEX ē INDEX BOEKENNOTITIES ē 

De IsraŽlische lobby in BelgiŽ, 33 jaar later

door Jeannick Vangansbeke (2011)

In 1978 zette Lucas Catherine een punt achter zijn korte carriŤre als filmende guerrillero en begon aan een veel langer en succesvoller carriŤre als schrijver. Zijn eerste vrucht was een beschrijving van de zionistische lobby in BelgiŽ, de 'zonen van Godfried van Bouillon'. 33 jaar later herwerkt en actualiseert de auteur zijn eerste boek. Lastig om precies IsraŽl als mikpunt te nemen, legt hij uit in het voorwoord. Je wordt immers meteen als antisemiet aangevallen. 

Lucas Catherine is een te fijne en grondige kenner van Joodse geschiedenis om als antisemiet te worden gecatalogeerd. Alleen zijn Joden, zoals Claude Lanzmann het onlangs formuleerde,  ondertussen gewoon terug te schieten, of met kogels of met woorden.  Lucas schiet met woorden en krijgt dan ook wederwoorden.  Maar hij schrijft ook terecht 'BelgiŽ is een land met een lange anti-joodse traditie' en een nog veel oudere Arabische lobby (p. 31-35 en 74).  Dat laatste slaat vooral op een aantal investeerders.

Enkele boemannen uit zijn eerste boek zijn als oudstrijders uit het verhaal verdwenen, we denken aan onze eigen gewezen promotor Luc Dequeker. Verrassende nieuwe namen duiken op, wie zou Rik Coolsaet of Monica De Coninck in dit boek verwachten? De pro-joodse electorale strategie van de SPA in Antwerpen, tegenover de pro-Palestijns/Marokkaanse van de PS in Brussel is een ijzersterk hoofdstuk.  De censuur van de brochure van de verenigingen van Vlaamse leraren,   door Lucas zelf en Ludo Abicht samengesteld en gesteund door de organisaties van leerkrachten aardrijkskunde en voordien van geschiedenis, is een gekend verhaal dat breed in de Vlaamse kranten aan bod kwam. Het grootste belang ligt dan ook in de hoofdstukken over Dexia, de sociale media (waar ISPA-baas Rudi Roth als kwelgeest van Catherine fungeert) of het 'talibanonderwijs' in sommige joodse scholen.  Het best is Lucas waar hij in het hart wordt geraakt: zijn uithalen naar de oerdomme uitspraken van de familie Van Rooy over Arabische cultuur of gebrek daaraan bijvoorbeeld.  Jansen & Janssen noemt hij dit hoofdstuk.

Feitelijke fouten tegen de geschiedenis zijn nu beperkt tot ťťn zin: Chaim Weizmann was geen 'Britse Jood die chemische wapens maakte voor het leger' (p. 27). Hij werkte wel als chemicus aan het munitietekort van het Britse leger in '15, maar niet aan chemische wapens. Toen hij de bekende socialistische Webbs en eerste minister Ramsey MacDonald in 1929 aansprak over de doden na rellen in Palestina, antwoordde Beatrice Webb: 'Darling, er sterven meer Joden in het verkeer in Londen!' (citaat uit N. Rose, Weizmann, p. 276). Charles De Gaulle mag gelijk hebben toen hij de Joden een 'dominant karakter' toemat, maar om op dat vlak de Britten te overtreffen moet je hťťl vroeg opstaan.....

 

Lucas Catherine, De IsraŽllobby, EPO, 2011, 199 blz., 16,50  euro.

Contact: jeannick28@hotmail.com

 ē CIE-INDEX ē INDEX BOEKENNOTITIES ē Web master: Herman De Ley Update: 31 oktober 2012